Vandaag ontvingen algemeen directeur van het stedelijk onderwijs Frank Noten en onderwijsschepen Robert Voorhamme de ouders van de autonome kleuterschool Hoedjes van Papier en Het Vliegertje en het Spuiterke.  Eerder vandaag kwamen kleuters en ouders van de school een Sinterklaasboodschap en petitie afgeven op het kabinet.  De ouders kaartten de doorstroming van de autonome stedelijke kleuterscholen in Deurne aan.  

De versnippering van de studierichtingen in het secundair onderwijs wordt de laatste dagen opnieuw aangeklaagd. Terecht: er is  nu een wildgroei aan studierichtingen.  Bovendien leiden die vaak tot weinig jobperspectief.  In afwachting van de hervormingen van het secundair onderwijs, werd een algemene programmatiestop ingevoerd.   Maar dat is geen oplossing, integendeel. Ondertussen blijven jongeren uitstromen uit richtingen die hen rechtstreeks naar de werkloosheid leiden.   Nochtans heeft de Antwerpse arbeidsmarkt nood aan specifieke technische opleidingen om vacatures ingevuld te krijgen. Het Antwerpse onderwijs en bedrijfsleven staat klaar.  Laat ons nieuwe richtingen introduceren door de verouderde af te schaffen. Dat kan echt  niet wachten tot 2014.

Meer lokale beleidsruimte nodig
In de toelichting van het voorontwerp van het nieuwe decreet over het flankerend onderwijsbeleid, zegt de Vlaamse regering nu al zelf dat de lokale overheden zich vaak gefnuikt weten door de plan- en verantwoordingslast die gepaard gaat met heel wat Vlaamse maatregelen. Vlaanderen erkent vaak met subsidies in de ene hand de noodzakelijkheid van lokale beleidsontwikkeling, terwijl het met de andere hand de lokale overheden bij de invulling van dat beleid belemmert met allerlei verplichtingen. Ik denk dat de huidige Vlaamse beleidsploeg de juiste weg volgt door meer ruimte te geven voor de lokale invulling. In het diverse Vlaanderen staat veralgemeend beleid vaak gelijk aan non-beleid.

Dat blijkt ook in verband met het debat over de proliferatie van studierichtingen. (link artikel DS = http://destandaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=ED3INFDG&word=studierichtingen ).

Als we het Vlaamse onderwijslandschap bekijken, valt er zeker iets te zeggen voor een absolute rem op de voortdurende specialisatie van de richtingen in het secundair onderwijs. Meer nog, we moeten voor mijn part voorafgaand aan de uitrol van de langverwachte hervorming van het secundair onderwijs, een aantal richtingen samenvoegen. Zelfs afschaffen en inhoudelijk heroriënteren. De richtingen binnen het BSO Kantoor en Handel bieden bijvoorbeeld zo weinig arbeidsmarktperspectief aan de jongeren die er in verzeild geraakten, dat we ze onmiddellijk een nieuwe invulling moeten geven.

Binnen de Antwerpse sectorale netwerken, waarin werkgevers en onderwijsverstrekkers samen nadenken over de toekomst, werden hierover reeds heel concrete voorstellen ontwikkeld zoals de heroriëntering van de beroepsrichtingen in de tertiaire sector.  Een ander voorbeeld is de opleiding tandartsassistent. Er staan voldoende scholieren klaar met de nodige vooropleiding. Er is een enorme nood aan meer capaciteit binnen de Antwerpse tandartspraktijken (zoals iedereen weet met acute tandpijn in 't Stad). Maar de programmatiestop die voor heel Vlaanderen geldt (en zijn oorsprong vooral vindt in landelijker gebied), maakt het voor de onderwijsverstrekkers in de stad bijzonder moeilijk om opleidingen aan te bieden die daadwerkelijk iets doen aan de mismatch tussen de vacatures en de werkzoekenden in onze stad. Hetzelfde gaat op voor nogal wat voorstellen van de Antwerpse sectoren, voor het secundair onderwijs en de specialiserende en professioneel toegespitste opleidingen binnen het zogenaamde SeNSe en HBO: dispatcher internationale handel, douanedeclarant, ploegbaas schilder, medewerker grafische media, binnenvaartkapitein, ... Allemaal zijn het opleidingen waarvoor er leergierige, gemotiveerde studenten klaar staan en waar voldoende plekken op de arbeidsmarkt aan gekoppeld kunnen worden.

De ervaring toont aan dat goede ideeën groeien van onderuit, binnen netwerken van mensen die geworteld zijn in de dagdagelijks en vaak regionaal gedetermineerde realiteit. Maar alleen als daar ruimte voor wordt gemaakt. Tegelijk is het verbeteren van de relevantie van de studierichtingen in het Antwerpse secundair onderwijs een urgente zaak. Een blik op de cijfers van de jongerenwerkloosheid in de stad én de inspanningen die geleverd worden door stad en VDAB om jongeren die ongekwalificeerd het leerplichtonderwijs verlieten alsnog naar een job te leiden, is overtuigend genoeg. Ik hoop dan ook dat Vlaanderen snel toestaat dat we - op eigen verantwoordelijkheid en binnen vooropgestelde effectiviteitsdoelstellingen, zonder meer - het onderwijsaanbod in onze stad stroomlijnen en vernieuwen.

Binnen twee jaar wil miniketen ook supermarkten openen in Brussel, Gent en Luik

De kruideniersgroep Vers Centrum Tanger van de Marokkaanse familie Barghaoul uit Den Haag komt naar Antwerpen. Begin januari opent ze haar eerste supermarkt in het shoppingcenter Den Tir. Met een assortiment van 4.000 artikelen (vlees, fruit en veel uitheemse producten) mikt de nieuwe speler op de Belgische markt niet alleen op de allochtone gemeenschap.

Ahmed Barghaoul, de directeur van Tanger, gelooft in het succes van expansie naar België. 'Met onze lage prijzen voor vlees en ons groot aanbod aan echt uitheemse producten hebben we geen echte concurrenten.'

'Quartier National' heet de vzw die de handelaars en uitbaters van de horecazaken van de Nationalestraat en de zijstraten wil verenigen. "Het idee om een handelaarsvereniging op te richten is spontaan ontstaan", zegt Ben Hadach Abdembi, eigenaar van Couscouscola, een kleding- en accessoireswinkel in de Schoytestraat. "Meer dan 120 winkeliers en horecauitbaters waren al snel geïnteresseerd. Ik heb de indruk dat de handelaars hier op zaten te wachten." "De geplande heraanleg is positief: we krijgen een hele mooie, nieuwe straat terug. Tijdens de werkzaamheden moeten we de shoppers naar hier halen. We denken aan een straatfeest met dj's en eetkraampjes of aan een modeshow " "Het heeft geen zin om nu te gaan zagen en klagen", zegt Candice Nuyttens, uitbaatster van de kledingwinkel 'Today is a good day'. "Onze handelaarsvereniging is een aanspreekpunt voor het districts- en stadsbestuur. We hebben al aangedrongen op een duidelijke communicatie over de werkzaamheden en de werf. We zijn erg bezorgd over een scenario zoals bij de Leien waar het tweede stuk maar niet afgewerkt raakt." (FM)

© 2011 Het Laatste Nieuws

Als het in Antwerpen regent, druppelt het blijkbaar (na een tijdje) wel eens in Brussel. Het pleidooi dat in Antwerpen al lang wordt gehouden voor een grotere inbreng vanuit de welzijnsbevoegdheid in het welzijn van leerlingen, wordt overgenomen door Mieke Van Hecke van het VSKO. Prompt beloven onderwijs- en welzijnsminister om binnen een jaar met een gezamenlijk initiatief op de proppen te komen. Men spreekt van 500 à 1000 jongeren die tijdelijk uit de schoolse context zouden moeten gehaald worden.    

De getuigenissen van directies en leerkrachten over deze jongeren zijn herkenbaar voor stedelijke gebieden.  Leerkrachten voelen zich soms terecht onmachtig.   

Maar om deze moeilijke jongeren dan maar in aparte categorieën of scholen te steken, lijkt me niet de oplossing.  In Antwerpen spreken we niet van permanent onschoolbare jongeren, hoogstens van tijdelijk onschoolbaren.  We geven die jongeren niet op. 

We voorzien in Antwerpen samen met de scholen wel een divers aanbod van kort- en langdurige opvang, maar steeds ligt de nadruk op de herintegratie in de school. Als men spreekt over jongeren die terecht zijn gekomen in een cascade van schorsingen en heroriëntaties (tot op het punt dat ze in geen enkele school meer terecht kunnen), dan gaat het in essentie over het doorbreken van de neerwaartse spiraal.

Zo bestaat sinds 2006 het netoverschrijdend opvangproject SWAT (SamenWerken aan de Toekomst).  Jaarlijks worden er 30 leerlingen tijdelijk opgevangen totdat ze terug klaar zijn voor het regulier onderwijs.   Jongeren komen alleen in SWAT terecht als ze gescreend en doorverwezen worden door het Centraal Meldpunt Risicojongeren.  Dat is essentieel, anders creëer je misschien wel eens perverse effecten.  

Als stadsbestuur besteden we alleen al aan SWAT jaarlijks meer dan 320.000 euro, naast de inbreng in mankracht in het project door de scholen zelf. Het is puur welzijnswerk dat hier geleverd wordt en we vragen al een tijd dat de welzijnsminister dan ook met middelen voor de dag komt.  Die zijn er nooit gekomen. 

Eigenlijk zijn deze 500 à 1000 totaal gedemotiveerde, onhandelbare jongeren slechts een topje van de ijsberg: ze zijn een symptoom van een onderwijssysteem dat niet meer in staat is hiermee om te gaan.  Het stijgend aantal zittenblijvers, spijbelaars en jongeren die ongekwalificeerd uitstromen zijn signalen die wijzen op een systeemfout.  Hoe dan ook, we mogen de signaalfunctie van deze groep quasi outlaws van ons onderwijs niet veronachtzamen. Het zou niet meer of niet minder dan de doodsteek zijn voor ons onderwijs om het gegeven van de enorme demotivatie en het lage welbevinden van leerlingen uit de weg te gaan. 

Net zoals onderwijs niet het reparatiemiddel van de samenleving is, moeten we in onderwijs de tendens tegengaan om zelf de moeilijkheden te draineren uit het mainstream onderwijs. Naar het buitengewoon onderwijs. Naar het deeltijds beroepsonderwijs. Naar welzijn. Naar bijzonder projecten. Onderwijsniveaus en andere instanties waar nogal eens oneigenlijk naar verwezen wordt. In heel wat scholen en onderwijssystemen, in Vlaanderen en wereldwijd, wordt aangetoond dat met hedendaagse didactische methodes jongeren wel gemotiveerd blijven in de klas. De opvattingen en inzichten die aan de basis liggen van deze andere onderwijsaanpak zijn in het Antwerps onderwijs geleidelijk aan gemeengoed aan het worden. Netoverschrijdende projecten zoals Samen tot aan de Meet (nooit meer zittenblijven) getuigen daarvan.  

De Benelux Retail Monitor 2011 geeft Antwerpen brons als meest veelzijdige winkelstad van de Benelux. Onze stad laat Amsterdam en Brussel voorgaan. Een terecht resultaat? Of kan het beter?

Een van onze prioriteiten is om de commerciële mix in onze Antwerpse binnenstad te optimaliseren. Het is pas aangenaam winkelen als je bij verschillende soorten winkels terecht kan. Van de grote designerkledij tot confectie. Van grote internationale ketens en flag ship stores tot kleine persoonlijke winkels. Niet in het minst is ook een bloeiend horecawezen essentieel. Op dit punt scoort Antwerpen het hoogst in de monitor.

Antwerpen staat ook op nummer 1 als het over passantentellingen gaat. Het wordt hierdoor duidelijk dat deze commerciële mix aantrekkelijk is en heel wat bezoekers naar onze stad lokt. Meer dan naar andere steden.

Waar Antwerpen minder goed in gequoteerd wordt, is bereikbaarheid. Twee elementen zijn er in acht genomen namelijk parkeerplaats en openbaar vervoer.

Is dit een werkelijk reden waarom we een groot aantal potentiële bezoekers missen of hebben we te maken met een perceptieprobleem?

Het voorbije weekend deden heel wat Antwerpenaren een denkoefening over de mobiliteit in onze stad. Een suggestie die vanuit ‘Antwerpen aan 't Woord' werd gegeven is het stimuleren van het nemen van openbaar vervoer door middel van het uitgeven van een uniek ticket voor De Lijn, de NMBS en het Velosysteem. Daarnaast komt ook het streven naar een autoluwe stad als prioriteit naar boven.

Het promoten van het gebruik van openbaar vervoer, en het faciliteren ervan kan inderdaad de toestroom van het aantal winkelende bezoekers verhogen. Parkings aan de rand van de stad die verbonden zijn met tramlijnen, betaalbare ondergrondse parkings die goed bereikbaar zijn (zoals de parking aan de Nationale Bank) zijn hiervan enkele voorbeelden.

Wat de autoluwe stad betreft, zijn we aan een inhaalbeweging bezig. Niet alleen zal de De Keyserlei, de poort naar het shoppingwalhala, een autoluwe wandelboulevard worden. Ook de Suikerrui en de Oude Koornmarkt worden binnenkort heraangelegd en ontdaan van autoverkeer. Hierdoor is bijna de ganse viasinjoor, de as van station tot schelde, verkeersluw en een paradijs voor de winkelende bezoeker en Antwerpenaar.

Maar natuurlijk kan alles beter. Er moeten meer parkings komen. De perceptie dat men niet in de stad geraakt, moet verdwijnen door onder meer juist te communiceren over de transportmogelijkheden die er zijn. En last but not least moeten we het aandurven zo veel mogelijk verkeer uit onze binnenstad te halen. We zijn op de goede weg...

Maandelijks maakt de dienst Werk en Economie (stad Antwerpen) op basis van de werkloosheids- en vacaturecijfers van VDAB een beknopt rapport op over de Antwerpse arbeidsmarkt.

In de arbeidsmarktfiche zien we ...

Ik had ook dit keer zeer interessante meetings met een aantal makelaars en investeerders. We spraken voornamelijk over de leegstandsproblematiek die zich in sommige Antwerpse winkelstraten voordoet. Omzetgerelateerde huur, variabele huurbedragen, kortingen tijdens de eerste perioden zijn maatregelen die sommigen hanteren om bepaalde langdurig leegstaande panden toch verhuurd te krijgen. Uiteraard zou het interessant zijn om deze problematiek gezamenlijk aan te pakken. Indien bepaalde straten met een hoog leegstandscijfers, op een zelfde manier benaderd worden door de iedereen, denk ik dat we een dynamiek kunnen teweeg brengen die het tij kan doen keren. Met de makelaars maakten we de afspraak om op korte termijn de koppen bij mekaar te steken om hiervoor een gezamenlijke aanpak af te spreken.

Een aantal andere gesprekken gingen over ons stadsregionaal distributiecentrum op Blue Gate Antwerp. Er zijn momenteel verschuivingen bezig in de logistieke markt. Het bevestigt me erin dat de tijd rijp is voor de opstart van een distributiecentrum. Ook de stad Rijsel staat voor zulke soortgelijke uitdaging van stadsdistributie. Eigenlijk worden we met dezelfde problemen en knelpunten geconfronteerd. We hebben zelfs op het vlak van detailhandelsbeleid een zelfde kijk op bepaalde zaken.
Daarom beslisten we om binnenkort een uitwisseling te organiseren tussen Antwerpen en Rijsel.

Last but not least zagen we een aantal retailers die staan te trappelen om zich te vestigen in onze stad. Veelbelovende retailers zelfs. Meer hierover later...