Om de doorstroming van, in eerste instantie allochtone en kansarme jongeren, zowel binnen het secundair onderwijs als naar het hoger onderwijs vlotter en beter te laten verlopen richtte de Universiteit Antwerpen in 2005 samen met de andere leden van de Associatie Universiteit & Hogescholen Antwerpen het tutoraatproject op. Het project zou de instroom en doorstroom vergroten door het inzetten van studenten als bijles-gever aan deze jongeren.

AfficheHet tutoraatproject loopt voor nu het zesde jaar op rij en groeide uit van 6 naar 15 secundaire scholen in het Antwerpse. De populairste vakken onder de tutoren blijken Nederlands, Frans, Engels en Wiskunde . Dat stemt trouwens overeen met de vraag van de scholen zelf. 

Vorig jaar vonden 111 studenten zich bereid bijles te geven. De bijles gebeurt wekelijks in groep afhankelijk van een vak. In totaal telden het tutoraatproject vorig jaar 154 bijlesgroepen. 

De goede samenwerking tussen de scholen, de tutoren en de leerlingen werpt zijn vruchten af: driekwart van de leerlingen die bijles kregen behaalde een A-attest in het secundair onderwijs. Niet enkel hun schoolresultaten verbeterden, ook de motivatie en zin om verder te studeren steeg. Zo goed zelfs dat 95% van de betrokken leerlingen na het secundair koos voor een opleiding in het hoger onderwijs.

Voor iedereen die meer wil weten over een prachtige job in een prachtige stad hebben we voor de  geïnteresseerde (toekomstige) leerkrachten een overzicht van de Antwerpse arbeidsmarkt voor kleuter en lager onderwijs online geplaatst! 

Klik hier voor het overzicht!

Mijn kind naar een 'zwarte' school? Voor veel ouders is zoiets een regelrecht schrikbeeld. Nergens voor nodig, concluderen onderzoekers Mieke Van Houtte (UGent) en Annelies Vandenbroucke (KU Leuven) nu. Niet de kleur van de klasgenootjes beïnvloedt de leerprestaties, wél de sociaaleconomische achtergrond van de eigen ouders. Blanke middenklassenkinderen doen het overal goed. Zeer leuk nieuws vind ik dat, met potentieel vergaande gevolgen.

 Wie in de stad woont en kinderen heeft, wordt vroeg of laat met het dilemma geconfronteerd. Stuur ik mijn kind naar de buurtschool om de hoek, waar veel allochtone en/of anderstalige kinderen zitten? Zal de aanwezigheid van leerlingen die onze taal niet of nauwelijks beheersen het niveau van de klas naar beneden halen? Krijgt mijn kind daar wel het onderwijs waar het recht op heeft? Gerechtvaardigde bezorgdheid, want willen we niet allemaal het beste voor ons kind? Maar kijk: we kunnen gerust zijn. "De samenstelling van de groep doet er nauwelijks toe. Je eigen situatie is bepalend", aldus Van Houtte en Vandenbroucke. "Kinderen van middenklassenouders presteren goed in elke school, ook die met een hoge concentratie allochtone leerlingen." Voor hun onderzoek lieten ze 2.800 leerlingen een wiskundetoets afleggen. Hoe de leerlingen daarop presteerden, hing vooral af van hun eigen sociaaleconomische en etnische afkomst. Zo scoren leerlingen van wie de ouders kaderfuncties bekleden of een vrij beroep hebben, tot anderhalf maal beter dan kinderen van wie de ouders handenarbeid verrichten of langdurig werkloos zijn. Met andere woorden: het beroep van je vader is belangrijker dan de kleur van je medeleerlingen. Altijd leuk als studies bevestigen wat je zelf al in de praktijk toegepast hebt. Mijn zoon spendeerde zijn jongensjaren op een school met behoorlijk wat allochtonen, en vooral veel Franstaligen. Ondanks alle ongeruste opmerkingen die ik daar regelmatig over kreeg, heb ik me daar zelf nooit echt zorgen gemaakt. Niet omdat ik van nature zorgeloos ben, maar omdat ik ervan uitging dat hij thuis voldoende gestimuleerd werd. Het klopte dat hij op de speelplaats weinig Nederlands te horen kreeg, en ja, sommige van zijn vriendjes die over de vloer kwamen, spraken het helemaal niét. Maar zijn Nederlands leed er niet onder, en zijn Frans voer er wel bij. Dat eerste kwam omdat er thuis veel gepraat en (voor)gelezen werd, gokte ik. Verder vond ik het absoluut een meerwaarde dat zijn school een aparte ruimte voorzag voor moslimleerlingen die de ramadan volgden: het leverde boeiende discussies op over geloofsbelijdenis, tolerantie en dies meer. Allemaal gratis bij het lessenpakket inbegrepen. En ja, zijn allochtone klasgenootjes lachten hem - in het Frans - duchtig uit toen hij een tijdje zijn haar lang droeg, maar hij heeft er geen trauma aan over gehouden. Dat hij hun aanwezigheid in de samenleving als de doodgewoonste zaak van de wereld beschouwt, vind ik nog altijd een absolute troef in de wereld waarin we leven.

Stadsvlucht

"De school is één van de enige plekken waar autochtone en allochtone leerlingen vriendjes kunnen maken", zeggen ook Van Houtte en Vandenbroucke. "De sociologische wet 'soort zoekt soort' speelt natuurlijk ook. Maar ze worden zich alleszins bewust van elkaar." Nog een voordeel van de 'zwarte' school. Ik hoop eigenlijk dat dit onderzoek verstrekkende gevolgen heeft voor de alom betreurde stadsvlucht. Veel ouders die hun kinderen liever niet naar 'zwarte' scholen sturen, verhuizen daarom en verruilen het centrum voor de groene rand met witte scholen. Om vervolgens vaak in de file te staan om hun kind eindeloos heen en weer naar de muziek- of sportschool te brengen. Natuurlijk is het mooi dat ouders nergens voor terugdeinzen als het gaat om de beste opvoeding voor hun kind. Maar zoals bij elke keuze geldt ook hier dat correcte informatie de juiste basis is voor een beslissing. Angst is geen goede raadgever, en al helemaal niet als hij ongegrond blijkt te zijn. "Over het algemeen kan je niet stellen dat 'witte' scholen beter zijn voor de leerlingen", concluderen Van Houtte en Vandenbroucke. "Er zijn 'zwarte' scholen die zeer goed presteren, en 'witte' scholen die het een pak minder doen."

© 2012 De Persgroep Publishing - HILDE SABBE

Antwerpen krijgt groen licht voor revolutionair project
Schepen van Onderwijs Robert Voorhamme krijgt het fiat van de Vlaamse regering om een structuur uit te bouwen, waarmee de stad Antwerpen in de toekomst alle nieuwe scholen zal bouwen, ook die voor de andere schoolnetten.

Het was een van de denkpistes van schepen voor Onderwijs Robert Voorhamme om het hoofd te bieden aan het nijpende tekort aan capaciteit in het Antwerpse onderwijs: laat de stad Antwerpen optreden als bouwheer voor alle onderwijsnetten.

Dat zou efficiënt zijn én kostenbesparend. Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet had wel oren naar die redenering en gaf de stad Antwerpen groen licht om zo'n structuur op poten te zetten.

Bouwheer Vespa
"Een revolutionaire wending in het onderwijslandschap", vat Robert Voorhamme samen. "Minister Smet heeft me gevraagd om de coördinatie voor het opzetten van de nieuwe structuren op me te nemen."

Het principe houdt in grote lijnen in dat AG Vespa, de vastgoedpoot van stad Antwerpen, optreedt als bouwheer voor elke nieuwe school die op Antwerps grondgebied wordt verwezenlijkt.

Naargelang de noden van de Antwerpenaren en van de verschillende schoolnetten - stadsonderwijs, vrij onderwijs en gemeenschapsonderwijs - wordt er beslist welk net de schoolgebouwen mag huren.

Robert Voorhamme: "We gaan nu samenzitten met Vespa, Agion (het agentschap voor infrastructuur in het onderwijs), het departement Onderwijs en met PMV, de participatiemaatschapij Vlaanderen die de investeringen van het Vlaamse Gewest regelt. Samen moeten we een nieuwe juridisch-technisch-financiële structuur opzetten. Daarnaast creëren we een gespecialiseerde cel die moet vastleggen welke school er waar moet komen en voor welke inrichtende macht."

Zo kan de stad heel snel inspelen op de meest dringende noden. "En voor de Vlaamse overheid is het fi- nancieel interessant", legt Voorhamme uit. "De stad bouwt en sluit daarvoor gunstige leningen af, de inrichtende machten huren. De Vlaamse overheid subsidieert die huur, zodat ze hun fondsen over een langere termijn kunnen spreiden."

© 2012 Concentra - WIM DAENINCK