Ik had ook dit keer zeer interessante meetings met een aantal makelaars en investeerders. We spraken voornamelijk over de leegstandsproblematiek die zich in sommige Antwerpse winkelstraten voordoet. Omzetgerelateerde huur, variabele huurbedragen, kortingen tijdens de eerste perioden zijn maatregelen die sommigen hanteren om bepaalde langdurig leegstaande panden toch verhuurd te krijgen. Uiteraard zou het interessant zijn om deze problematiek gezamenlijk aan te pakken. Indien bepaalde straten met een hoog leegstandscijfers, op een zelfde manier benaderd worden door de iedereen, denk ik dat we een dynamiek kunnen teweeg brengen die het tij kan doen keren. Met de makelaars maakten we de afspraak om op korte termijn de koppen bij mekaar te steken om hiervoor een gezamenlijke aanpak af te spreken.

Een aantal andere gesprekken gingen over ons stadsregionaal distributiecentrum op Blue Gate Antwerp. Er zijn momenteel verschuivingen bezig in de logistieke markt. Het bevestigt me erin dat de tijd rijp is voor de opstart van een distributiecentrum. Ook de stad Rijsel staat voor zulke soortgelijke uitdaging van stadsdistributie. Eigenlijk worden we met dezelfde problemen en knelpunten geconfronteerd. We hebben zelfs op het vlak van detailhandelsbeleid een zelfde kijk op bepaalde zaken.
Daarom beslisten we om binnenkort een uitwisseling te organiseren tussen Antwerpen en Rijsel.

Last but not least zagen we een aantal retailers die staan te trappelen om zich te vestigen in onze stad. Veelbelovende retailers zelfs. Meer hierover later...

De sector die zich bij uitstek bezighoudt met het meten van mensen - onderwijs dus- wordt zelf maar zelden door een kwantitatieve bril bekeken. De kwaliteit van onze scholen wordt om de zoveel jaren beoordeeld door de Vlaamse onderwijsinspectie.  Maar nu was het de beurt aan de inspectie zelf.  Vorige week werd met enig leedvermaak in vele lerarenkamers dan ook het rapport van het Rekenhof over de Vlaamse onderwijsinspectie voorgesteld.   

Alle gekheid op een stokje, de onderwijsinspectie levert goed werk in de interne kwaliteitsbewaking in de scholen, maar het rapport van het Rekenhof bevat toch enkele nijpende aanbevelingen die te maken hebben met een performanter onderwijs.  De voornaamste is dat onderwijs -naast het behalen van eindtermen- meer moet kijken naar de leerprestaties en vooral de leerwinst van de jongeren. Niet alleen om de groei van leerlingen beter te monitoren, maar dus ook om de kwaliteit van scholen te beoordelen. Want nu kiezen ouders louter op basis van reputatie of een school goed is of niet.   Vaak is dat onterecht, want heel wat scholen slagen er-ondanks hun reputatie- wel degelijk in om  leerwinst te boeken bij alle kinderen.  Ouders en leerlingen zouden een objectieve maatstaf krijgen om te beoordelen wat de meerwaarde is die een school kan bieden. Want daarvoor blijken de huidige inspectierapporten weinig informatie te bevatten.

Het zou een stap in de goede richting zijn als meer scholen werken met vergelijkbare toetsen, zoals bijvoorbeeld in Nederland wordt gedaan met de CITO toetsen (http://www.cito.nl/). Op die manier zouden we een beter zicht kunnen krijgen op de effectiviteit van het onderwijs.

Zonder te meten dus geen deftig beleid. Maar er is meer. Meten is ook motiveren. Zonder gedeelde, concrete en dus meetbare doelstellingen dreigt onderwijs in slaap te vallen. En dan heb je een rapport nodig om wakker te worden...

Lees het volledige rapport hier.

De generatie jongeren en kinderen die de schoolbanken bevolken noemen we niet zomaar digital natives: het zijn kinderen die nog eerder met de computer en andere digitale instrumenten om kunnen, dan dat ze kunnen lezen en schrijven. Uiteraard komt daar al snel het lezen en schrijven bij, maar het is bijzonder vreemd dat we dat in hoofdzaak proberen aan te leren door kinderen hun vertrouwde tools af te nemen eenmaal ze de schoolpoort binnenwandelen. Binnen de schoolmuren vinden we gelukkig steeds meer digitale schoolborden, maar de kinderen zelf zijn veelal genoodzaakt om zich te beredderen met pen en papier.

Veel te veel papier, zo stelde ook Peter Hinssen, wereldwijd geroemd auteur van "Digitaal is het nieuwe normaal", al struikelend over de boekentas van zijn dochter vast. In De Tijd van afgelopen weekend vertelt hij hoe hij geconfronteerd wordt met het conservatisme van onderwijs als het gaat over digitalisering. En hoe gefixeerd men is op het medium papier en boeken.

Het is alsof we nog steeds denken dat je enkel door het gewicht van de schoolboeken in de rugzak slim wordt. Als er vroeger al enige correlatie was tussen de twee, dan is er nu geen enkele noodzaak meer om bij de groei naar meer competenties ook bijna letterlijk een papierberg te beklimmen. Waarom volgen we niet de Aziatische voorbeelden (in Singapore krijgt élke leerling een iPad, in veel armere India bouwde men met overheidssteun een low-budget variant op leerlingenmaat)? Nu Smartschool, digitale whiteboards en klascement.be het digitale lesgeven steeds meer mogelijk maken, moeten we de moed hebben om de boekentas van de leerlingen wat lichter te maken. Een tablet dus in schoolzak.

Dat zou alvast heel wat schelen voor de ruggen van opgroeiende jongeren, maar tegelijk zou het de technologiestroom omkeren en versnellen. Nu moeten jongeren de digitale tools die ze thuis gebruiken daar achterlaten om in een analoge, steriele ruimte zonder Facebook en MSN zich te concentreren op de leerstof. Het lijkt soms of men moedwillig een contrast in het leven wil roepen tussen het schoolse leren en de rest van de persoonlijke ontwikkeling... Hoe kunnen we verwachten dat leerlingen gemotiveerd blijven om te leren? Ok. Technologie is slechts nuttig als ze op de goede manier gebruikt wordt.  Maar vast staat dat onderwijs momenteel op technologisch vlak achterop hinkt, zowel tav de persoonlijke levenssfeer als tav het bedrijfsleven.  Laten we de uitdagingen aangaan om de zaak om te keren: de schooltablet die een plaats krijgt in de leefwereld van tieners.