De sector die zich bij uitstek bezighoudt met het meten van mensen - onderwijs dus- wordt zelf maar zelden door een kwantitatieve bril bekeken. De kwaliteit van onze scholen wordt om de zoveel jaren beoordeeld door de Vlaamse onderwijsinspectie.  Maar nu was het de beurt aan de inspectie zelf.  Vorige week werd met enig leedvermaak in vele lerarenkamers dan ook het rapport van het Rekenhof over de Vlaamse onderwijsinspectie voorgesteld.   

Alle gekheid op een stokje, de onderwijsinspectie levert goed werk in de interne kwaliteitsbewaking in de scholen, maar het rapport van het Rekenhof bevat toch enkele nijpende aanbevelingen die te maken hebben met een performanter onderwijs.  De voornaamste is dat onderwijs -naast het behalen van eindtermen- meer moet kijken naar de leerprestaties en vooral de leerwinst van de jongeren. Niet alleen om de groei van leerlingen beter te monitoren, maar dus ook om de kwaliteit van scholen te beoordelen. Want nu kiezen ouders louter op basis van reputatie of een school goed is of niet.   Vaak is dat onterecht, want heel wat scholen slagen er-ondanks hun reputatie- wel degelijk in om  leerwinst te boeken bij alle kinderen.  Ouders en leerlingen zouden een objectieve maatstaf krijgen om te beoordelen wat de meerwaarde is die een school kan bieden. Want daarvoor blijken de huidige inspectierapporten weinig informatie te bevatten.

Het zou een stap in de goede richting zijn als meer scholen werken met vergelijkbare toetsen, zoals bijvoorbeeld in Nederland wordt gedaan met de CITO toetsen (http://www.cito.nl/). Op die manier zouden we een beter zicht kunnen krijgen op de effectiviteit van het onderwijs.

Zonder te meten dus geen deftig beleid. Maar er is meer. Meten is ook motiveren. Zonder gedeelde, concrete en dus meetbare doelstellingen dreigt onderwijs in slaap te vallen. En dan heb je een rapport nodig om wakker te worden...

Lees het volledige rapport hier.